عالیییم.خواروشکر

دوست دارم به دوران بچگیم ونوجوانیم برگردم،

فقط حیف شد دوران قشنگ وشیرین بچگی. تمام دغدغه مون عقب موندن ونرسیدن یادیر رسیدن به بازی بابچه های محله بود. گل کوچیک اونم ساعت 2بعدازظهرب ه بعد،هفت سنگ بازی کردن اونم ساعت 11شب ب بعد،دعوای همسایه های محل بخاطر سروصدای ما،پاره کردن توپ پلاستیکی هامون ک افتاده بود توخونه ی همسایه و ب سختی جلدشون کرده بودیم ودوختم شده بود،کارت بازی وتیله بازی های با استرس ک مبادا یکی ازرفیقا بیاد وبرداره وفرارکنه،وای ازشیشه شکستنا که باتوب بازی هامون صورت میگرفت نگم براتون،اونم فرارمیکردیم ک مبادا بفهمن کار کی بوده،ووووو......... همش خاطره شده.یادش بخیر چقدخوش وشاد بودیم. خداروشکرالانم سلامت هستم وسالم زندگی میکنم وراضیم به رضای خدا. دهه شصتی ها گل همه سختی کشیدن. انشاا..الان روزگار بروقف مرادشون باشه. موفق باشین.

هر روز بدتر از دیروز

زنگی سختی داشتم از همه لحاظ واقعا سخت بود نفهمیدیم چطوری بچگیمون تموم شد الانم خداروشکر سالمم و زندگی بدی ندارم کاش بهتر از این میشد

گذشته خوبی داشتم دوران کودکی دوران نوجوانی مدرسه خوب بود خیلی سختی کشیدم عاشق شدم ولی بهش نرسیدم الان هم حسرت اون روزارو میکشم خدا رو شکر الان هم خوبه ولی گرفتاری مشکلات ادم رو سراز پا درمیاره خدا رو شکر

کلا ادمای بدبختی بودیم ااا

سختی های زیادی کشیدم و عمرم بیهوده تلف شد.ولی خداوند همیشه همرام بوده و خداوند را شاکرم.وخیری از دنیا ندیدم.

توزندگیم سختی های زیادی کشیدم بابت همه این سختی ها از خدای بزرگ تشکر میکنم هر چند ظرفبت این همه سختی رو نداشتم ولی بازم خداروشکر که این ظرفیت به من داد تا بتونم با اعتماد بنفس کارام جلو ببرم ,در اخر تموم زندگیم خلاصه میشه تو این مطلب,هیچکس ارزش شکسته شدن ارزش هایت را ندارد هیچ کس ,به امید از بین رفتن کرونا و به امید اینکه همه ادمها نسبت به هم مهربون تر و باگذشت تر باشیم,هوای قشر ضعیف جامعه رو داشته باشیم ,اروزی بهترینها

بد بود

دوران کودکی و نوجوانی استرس و شادیو درس خوندن ودر کل خوب بود بد نبود ولی در 30 سالگی تازه فهمیدم برای ان چیزهایی که تا امروز خودمو نارحت میکردم وگریه میکردم هیچکدوم ارزش نداشت و خدارو شاکرم که سالمم

هر سعی کردم تلاش کردم هیچ جایی نرسیدم . فقط از همه لحاظ سالم هستم خداروشکر

سلام من از روزیکه خودمو شناختم اهداف زیادی داشتم و همیشه بیشتر خواستم و تلاش کردم ،برای رسیدن به آرزوهام جنگیدم و خطر کردم و بارها و بارها شکست خوردم ،همیشه درحال جابجایی بودم از محل سکونت تا کار و روابطم وبدنبال ایده آل خودم چنان عجولم که دقیقه ای آروم نیستم و فقط به پیشرفتم بسمت بهترینم درحال حاضر از یک پله پریدم به امید رسیدن به پله بهتر و مطمئنم به هر نحو میرسم به خواسته هام که غیر ازین زندگی برام جذابیت نداره ،از هیچ تلاشی کوتاهی نکردم اما همیشه رک بودن و صداقت داشتن و زیادی با جدیت کار کردن باعث دردسرم شده

سلام من نزدیک ٣٢ سالمه .راستش بعد از ٣٠ سالگی خیلی خوبه من لذت میبرم.کودکی خوبی داشتم .نازو نعمت.نوجوونی آزاد بودمو مراقب از گمراهی.جوانی عاشقیو درد و لذت.و الانم که کار و ورزشو دل به طبیعت سپردم.تنها درد سوزنده من ازدست دادن پدرم بود.در کل خدارو شاکرم.ارومم.