در دهه هفتاد و تهران بارونی موندم

هر چقدر به روزهای گذشته نگاه میکنم تلخی‌های آن روزها شیرین‌ترین به یاد ترین خاطره ها برایم بودن همچون تلخی قهوه نمیدانم تلخی این روزها قدر بدانم یا زجر با تشکر

گذشته ی خیلی شیریو و دوست داشتنی با بزرگتر شدن،تجربه ها بیشتر و آمادگی بیشتر در برابر سختی ها. حالا هم زندگی رو با همه ی سختی هاش زیبا میلینم و زیبا زندگی میکنم. امروز رو میچسبم که دیروز گذشته و فردا نیومده.خدا رو بخاطر بودنش شکر.

واقعا یادش بخیر ،روزای مدرسه واز صبح زود پاشدن هاش وآرزوی سرماخوردگی تا بهانه نرفتن به مدرسه شه،وصدای آرام ودانشین مامانم که صدام میکرد پاشو دیرت میشه ،لحاف میکشیدم صورتم ومیگفتم کاش وقت خواب بیشتر بود واما...الان کرونا وخودم مادرم وحسرت معنی واقعی مدرسه برای بچه ابتدایی م.. آرزوی خوب برای همه متولدین همه روزها

کودکی شیرین نوجوانی میخوش وجوانی ملس سخت وشیرین وگاهی تلخ تلخ

یادش بخیر چه زود گذشت.هر چی میگذره عوض اینکه یه سمت خدا بریم بیشتر دونبال مادیات و مشکلات دنیوی میدویم

دو.ران خیلی عالی بود از کودکیم تا نوجوانیم خیلی قشنگ بود و از مامانم ک همیشه بهم میرسید و نمیزاشت کمبودی حس کنم خیلی خیلی ممنونم روزای رویایی کاش ک میماندی کاششششششش

عجب روزای بود حالا چه روزای شده گذشته باهمه سختی هاش مشتی بود حالا زندم به امید بچه هام امید وارم حال روز همه خوب باشه

تا بحال به سرگذشت خودم اینجوری نگاه نکرده بودم.دوران سختی بود ولی قشنگی های زیادی هم داشت.امیدوارم نسل های بعد از ما بهتر زندگی کنند.به امید روزهای بهتر