در اوج جوانی دختری شاد و سرحال بودم، پر از مهر ، در ۲۵ سالگی مستقل شدم و با تمام توان ادامه تحصیل دادم و کار کردم. دائم دنبال ارتقا در شغل و تحصیل گذشت بدون داشتن هیچ دوست پسری و همدمی، الان که رسیدم به این عمر میبینم شادابی رفته و دیگه انگیزه تلاش ندارم... یعنی ارزش زندگی من و نتیجه زحمات این نبود که ی عشق پاک داشته باشم، از خدا شاکیم که چرا صدامو نمیشنوه

سلام من متولد ۲/۲/۶۴هستم آرزوم درس خوندن بود اما به دلایلی نتونستم ادامه بدم و هنوز تو حسرت درس کتابهایی رو مطالعه میکنم تواین سن یه دختر پنج ساله و سه پسر ۱۴*۹*۵ساله دارم خدارو شکر خوشبختم همسرم انسانی آرام مهربان و دلسوز است که تو زندگی فقط حسرت درس برام مونده

سلام.به چیزهایی که میخواستم نرسبدم.شاید بیست وسه سال ازعمرم در غصه وناراحتی گذشت.خیلی سختی کشیدم.ان شاء الله آخر شاهنامه خوش باشد الهی آمین.التماس دعا.خدایا شکرت.

زندگی دقیقا یه میارزه هست و هر کس بیشتر انرژی بزاره پیروز میدان هست . همه تو زندگی هاشون غم از دست دادن یا به دست نیاوردن رو میکشن و این مورد دست ما نیست در اکثر مواقع ولی از وقتی بالغ میشیم باید برای خواسته هامون تلاش کنیم و من تمام تلاشم رو کردم با عشق زندگیم ازدواج کردم با تمام توان کارکردم و خدا روشکر از زندگیم کاملا راضی هستم نصبحت من: هیچ وقت برای انجام هیچ کاری دیر نیست همین الان داشت و اولین قدم رو بردار تا به هدفت برسی

سلام.نصف بیشتر عمرم در کار کردن وحسرت چیزهایی که خیلی دوستشان داشتم وکسی نگذاشت داشته باشم گذشت.خیلی دلسوز ومسولییت پذیر بودم حتی از بچگی تا الان وخجالتی.وهمین دلسوزییم باعث شد خیلی ها دلم را بسوزانندو ظلم در حقم بکنن .حتی نزدیکترین افراد.حتی به خاطر کمرویی ام در زندگی شکست خوردم.وبسیار داغون شدم.هر چی بود گذشت وباعث شد من چشمم را بیشتر بازکنم.وآدم ها را بهتر بشناسم گرچه تاوان بسیار سنگینی را دادم. خنده با لبانم قهره.خواهشی که دارم از همه اینه که هیچ وقت به خاطر ترسی که از خانواده دارید.پای روی آرزوهاتون ودلتون نگذارید.اگه قصد ادامه تحصیل یا ازدواج با فرد مورد علاقتون دارید حتما تمام تلاشتون را بکنید.قوی باشید.وروی کمگ کسی حساب باز نکنید.احساساتتون را به موقع بیان کنید.اون ها را توی خودتون نریزید.بعدا عقده میشه براتون.

من همیسه یک ادم وسواسی بودم هرلحطه ترس از دست دادن عزیزانم راداشتم ادم بد جور احساسی وزود رنجی بودم طوری که هیچ وقت نتونستم حرف دلم روبگم عاشق شدم درحالی که طرف مقابلم هم عاشقم بود ولی بی ارزگی کردم در مقابل خانوادم مقاومت اونجوری نکردم عشقم واز دست دادم مجبور شدم یک زندگی تحملی رو تحمل کنم زندگی که حس میکنم اصن متعلق به من نیست حلاصه بگدریم اردیبهشتی ها خیلی حساسن وزود رنج تورو خدا هواسونو داشته باشین

خوش گذرانی با دوستان و آسایش در کنار خانواده و ناراحتی های بزرگ از دست دادن عزیزان که خیلی درد سنگینی بود از دست دادن فرصتهای خوب در زندگی متاسفانه غفلت کردن ولی در کل سعی کردم سخت نگیرم زندگی رو و با واقعیت کنار بیام خوب و بد هرچه بود گذشت