سلام خوبین من از همه رازیم خداروشکر من اردیبهشت ولی نمیدونم چرا آدما اول من دوست دارن و آخرش میدونم دوسم ندارن

بلا تکلیفم نه میتونم برگردم گذشته رو اصلاح کنم نه میتونم آینده رو برا خودم ترسیم کنم موندم باید چیکار کنم و 22 سالمه امیدوارم که شما مثل من نباشید و هر جا که هستید حالتون خوب باشه و موفق باشید ‌

بهترين روزهارو دارم ميگذرونم و حس ميكنم زندگي در دنيا قشنگ ترين هديه اي بود كه ميتونست بهمون داده بشه

ی اتفاق خوب برام افتاده همه خوشحالن اما نمیدونم من چرا خالی از هر حسیم شاید چون باورش ندارم

به تازگی بزرگترین غم زندگیم وارد زندگیم شده و هر روز از خدا میخام بمیرم خسته ترین فرد عالمم ولیی پامیشم شمام جانزنین بچه ها بجنگین ...

خوشحالم ، روز های خوبی رو پشت سر می زارم و از ۱۸ سالگیم لذت میبرم. امید وارم حال هم تولدی هام همین طور باشه

کاش نبودم:)

چون میگذرد غمی نیست:)

من الان 18سالمه.. احساس من اینجوریه که انگار بار زیادی رو باید به دوش بکشم البته این احساس درسته وفکر میکنم برای همه همینجوره چون اگه خانواده خوبی داشته باشی باید جوری رفتار کنی به اونا لطمه نخوره! اگه هم خانواده بدی داشته باشی باید کلی تلاش کنی تا مثل اونا دیده نشی یا حداقل برای اینکه روشتو بپذیرن درکل منکه دارم حسابی خسته میشم امید وارم همه موفق وسر بلند بیایم بیرون

الان پرازحس،ابهام هستم پراز غمی که انگار شادی درانتظارش هست