چه خوب چه بد بلاخره میگذره رفیق! غمت نباشه

سلام من یه اذر ماهی پرانرزی ام و تو زندگیم با بدترین مشکلاتی که برای یه دختر میفته جنگیدم اما بازم خوبم

من الان ۲۰سالمه یه دختر پنج ساله و یه پسر ۱ ماهه دارم تو پونزده سالگی بچه داشتم تو زندگیم خیلی کمبود دارم ولی راضیم

من ۲۰ سالمه و تو ۱۳ سالگی ازدواج کردم و تو ۱۴ سالگی بیماری الوپسی گرفتم و همچنان درگیرشم .یه پسر تقریبا ۲ ماهه دارم ک تمام دلخوشیمه .راستش نمیخوام چیز ناامید کننده ای بگم ولی تاحالا چندین بار خودکشی کردم نکنه بگم زندگی بدی داشتما نه اصلا تو یه خانواده تقریبا پولدار بزرگ شدم ینی هر چی خواستم همون شده واین ازدواجم هم انتخاب خودم بود .هیچ چیز دست ادم نیست حتی زمان ما فقط باید مدریتش کنیم .درسمو با قدرت خوندم و با رتبه ۱۲۰۰ رفتم حسابداری چون عاشق اعداد هستم .درحال حاضر دارم ترم ۴ رو میخونم ......فقط یه چیزی بگم و تمام اینکه قدر داشته هاتونو بدونین خیلیا تو حسرت موقعیت و داشته های شمان و اینکه تا شما نخواین هیچ چیزی نمیتونه شمارو از هدف هاتون دور کنه پس با قدرت ادامه بدین ...

دیپلم رشته مکانیک هستم .اما دانشگاه نرفتم .سره کار رسمی هم نیستم .در حال حاضر همراه با پدرم ابزار فروشی میکنم در آمدم خیلی بالاست .از زندگیم هم کاملا راضی ام .

پشیمان از به دنیا آمدن

من دانشجوی گرافیکم،همزمان مشاور کنکورم هستم،تا الانم کوهنوردی کردم و زندگی روزای کوه برام بهترین بوده.

رشته زبان قبول شدم و در حال خوندنم

فعلا که سرکار میرم و دنبال اهدافم هستم

درحال ثبت نام دانشگاه تو کشوری ک میدونم هر رشته ای انتخاب کن آینده ای واسش وجود نداره.سردرگم... سردرگم....

طوریش نی

سلام سر گذشت از سر گذشته ، بهتره راحتش بزاریم . خدا رو شکر راضیم از الان و سعی میکنم تا زندم تلاش کنم .

برای آینده خوبم قدم برمی‌دارم و بهش امیداورم. و بابت حال الانم هم شکرگزار خداوندم

توی این ۱۸ سال مشکلات زیادی و تحمل کردیم اونم توی این جامعه ولی توی این سن یه نیرویی آدمو به سمت آینده حرکت میده که تلاش کنی و توی بهترین سال های عمرت ناامید نباشی من توی این سن واقعا سختی کشیدم واسه آیندم تلاش کردم دوبار کنکور دادم همهی سردگمی و فکر به آیندهی که هیچ خبری ازش ندارمو به جون خریدم .امیدوارم تهش واسه همه موفقیت باشه سختی هامون بی جواب نمونه.

تو زندگی یه دهه هشتادی جز محدودیت و فشار و مشکلات عصبی و غم و غصه هیچی نیست

سرگذشت ما دهه۸۰ ها همه تو جامعه ایران هر روز دیده میشه،ناراحت،غمگین،درد،مشکلات.... سیگار دستمونه،هیچ محیط خوبی برامون درست نکردن،تو فشار مسخره باور های کهنه ی خانواده هستیم ،فشار اسلام و دین هم که نگم.... برا داشتن همه چی هم فقط خودمون باید تلاش کنیم برا خودمون و هیچکس پشتمون نبود . هر وقتم اینو خوندید،خانواده های عزیز ،ادمین عزیز و ... بدون همتون در حق ما دهه ۸۰ها ظلم کردید.

زندگی درد بزرگیست ک جریان دارد

کاری نمیشه کرد ☹

چون میگزرد غمی نیست

امیدوارم به اینده

خوبه اما کاش مادر پدرم از هم جدا نمیشدن

زندگی برخلاف آرزوهایم گذشت

اگ میتونستم برا زندگیم اسم بزارم میزاشتم بد بختی های ۱۸ساله

اینطوری

بد نبود تقریبا خوب بود