سختی های زیادی کشیدم،،،خیلی زیاد،،،اما ازشون عبور کردم،،،،حالا وقتی به اون موقع ها نگاه میکنم خدا رو شکر میکنم که تونستم اونا رو پشت سر بزارم،،،،یه پسر 11ساله دارم والانم باردارم و تا یک ماه دیگه یه دختر خوشگل به خونوادمون اضافه میشه....خیلی وقته فهمیدم زندگی ارزش هیچی رو ندارن از وقتی که دیدم خیلی از هم سن و سال هام از این دنیا رفتن....فقط یه توصیه کوچولو دارم و اونم اینه که زندگی قرار نیس تا همیشه سخت باشه،،،از یه جایی به بعد شما هم می افتید روی سراشیبی،،،،همه زندگی ها مشکل دارن،مشکلهای قبلی میرم جانسون رو میدم به مشکلات جدید،،اما شما باید آبدیده بشید... خوشبختی رو برای همتون آرزو دارم

از زندگی راضی هستم احترام به بزرگترا و کوچکترا نشانه شخصیت هر انسانی هست در زندگیم انسانیت را خیلی دنبال میکنم مرسی که این متن را میخونی دوستون دارم

انقدر به در های بسته خوردم دیگه هیچی دلم نمیخاد . هیچ وقت از زندگی لذت نبردم . یه جاهایی فکر میکردم شاید نوع نگرش یا سطح توقعاتم فرق داره . بعد دیدم نه شاید زندگی های مکرر واقعی باشه . شاید توی زندگی های قبلیم آدم بدی بودم شاید حسرت خیلی چیزهای کوچیک رو به دل خیلیا گزاشتم که امروز حصرت چیزای خیلی کوچیک به دل خودم مونده . هیچی از کار و بار و نظم این دنیا نفهمیدم . فقط میدانم باید انقدر با درد زندگی کنم تا روحم شاید پالایش بشه که دیگه انقدر نا امیدی و انرژی های منفی مسیر زندگیم رو تغییر ندن . انقدر توی وحشت و تردید و تنهایی زندگی کردم رفتارای عادیمم غیر عادی شده . همیشه از بیماری های روانی میترسیدم الانم گرفتار بیماری روانی هم شدم . خطری برای کسی ندارم . فقط عادی نیستم دیگه نه خنده هام نه گریه هام نه احساساتم . نمیدانم باید از خدا شکایت کنم یا از نفس خودم یا بازم از خدا با این قدرت اختیار بی خِرد . نمیزاره ورقمم بدم تحویل چیزی بلد نیستم اوناییم که بلد بودم نوشتم . بزار برم دیگه