سلام رفیق امیدوارم حال و روزت خوب و خوش باشه و غم و مشکلی تو زندگیتون نداشته باشین.در سلامتی کامل بسر ببرید. خدا ب من یهدهمسر خوب و دوتا فرزند خوب هدیه داد .امیدوارم تو هم دوست عزیز ب خواسته های دلت رسیده باشی

من خیلی خوشحالم و امیدوار برای بهتر شدن گذشته بالا وپایین زیاد داشته و من از همش عبور کردم الهی شکر الان اینجام خیلی خوشحالم همه چیز هر ثانیه بهتر و بهتر می شه

سلام من با اون دوستمون که با کامیون رانندگی می‌کرده و دوست نداشته برگرده به زندگی ۳۲سالگیش دقیقا زندگی من با ایشون یه کلمه فرق نداره انگار همزاده منه شاید باورتون نشه گذشته من با این دوستمون حتی یک کلمه هم فرق نمیکنه خیلی دوست دارم بیشتر باهاش آشنا بشم به طوری که انگار زندگی شخص خود من بود بدون یه کلمه جابجایی

تا راهنمایی همیشه مشغول بازی تو کوچه با بچه ها و همسایه ها درس هم خیلی نمیخوندم مادرم هم همیشه درگیر تمیز کردن خونه بود بود و یک در میون غذای به موقع درست می‌کرد و همیشه غر میزد که خونه رو کثیف نکنید،بعد هم دبیرستان که عاقل تر شدم ،تو درس‌های تخصصی همیشه نمرات بالا میگرفتم ولی عمومی ها متوسط و یک معلم دینی داشتیم که خیلی مذهبی بود و همیشه زیر ابروهامون رو نگاه می‌کرد که یکی از موهاش کم نشه و کلی تیکه بارمون می‌کرد ،منم مثل سگ ازش میترسیدم و درسش رو میخوندم،دانشگاه هم تو یه شهر دیگه قبول شدم و دوران خوبی بود ولی متاسفانه من آدم رودروایسی داری بودم و خیلی به مشکل برمیخوردم اما صبور بودم و میگذشت،خلاصه الان ۱۷ سال هست که با برادر هم اتاقیم ازدواج کردم و دوتا بچه دارم و عاشق هم هستیم البته که من با صبوری الان جایی هستم که بهترین روزهای زندگیمه

کودکیهام خیلی شیرین و جداب بود بهترین دوران زندگیم بود .عاشق هنر و موسیقی وشعر و نویسندگی بودم و همون سال اول دانشگاه دولتی قبول شدم .سال اخر دانشگاه با همسرم که همسایه مون بودازدواج کردم و این بزرگترین اشتباه زندگیم بود .۱۵ سال میگذره و علی رغم داشتن دختر و پسرم هنوز اجازه خروج از خانه رو هم ندارم .چندسال پیش فرشته وتنها امید زندگیم مادرم رو ازدست دادم .حالا تنها به امید فردای روشن برای بچه هام زندگی میکنم .دلم برای سفره های مادرم نگاهش دستهاش خیلی تنگه .بعداز مادرم تنهاتراز همیشه مسیر زندگی رو ادامه میدم .تا روزیکه دوباره ببینمش .ارزومیکردم کاش هرگز ازدواج نمیکردم .تنها و بزرگترین اشتباه زندگیم .

سلام به همه دهه شصتیایی که واقعا نه بچگی کردند و نه بزرگی؛ بگذریم من شاید باور نکنید هیچوقت حاضر نیستم دوباره برگردم به قبل از ۳۲ سالگی ؛ این سن رو خیلی دوست دارم احساس میکنم عاقل شدم مثلا دیگه مثل ۱۶ سالگی سیگار نمیکشم مثل ۱۷ سالگی حشیش نمیکشم مثل ۱۸ سالگی اکیپی با موتور شمال نمیرم و برای اینکه ثابت کنیم بچه تهران کم نمیاره دسته جمعی دعوا نمیکنم مثل ۱۹ سالگی از کارگرهای افغانی زورگیری نمیکنم مثل ۲۰ سالگی تو روی پدر ومادرم بر نمیگردم مثل ۲۱ سالگی بی گواهینامه با کامیون رانندگی نمیکنم مثل ۲۲ سالگی کارگرهای تحت نظرم رو کتک نمیزنم مثل ۲۳ سالگی بدونه صبحانه و نهار و شام مثل سگ شبانه روز کار نمیکنم مثل ۲۴ سالگی با تایلیور تو سر یه آدم زن و بچه دار نمیزنم که سه روز بره تو کما که تا مرز قاتل شدن برم مثل ۲۵ سالگی با احساسات دخترا بازی نمیکنم و واسه سکس قول ازدواج به دختری نمیدم مثل ۲۶ سالگی تو جاده ها و اتوبان‌ها با سرعت ۲۰۰ کیلومتر رانندگی نمیکنم و لایی کشی نمیکنم مثل حیوون رانندگی نمیکنم مثل ۲۷ سالگی موقعیت های کاری خوب که بهم پیشنهاد می‌شد رو ازدست نمیدم مثل ۲۸ سالگی هر عرقی که پیدا کنم و نمیخورم یا اونقدر نمیخورم که بیفتم کنار خیابون یا مثل ۲۹ سالگی مثل مرد جنده هر هفته با هر زن و دختری نیسم و مثل ۳۰ سالگی بی برنامه و بی هدف نیستم خلاصه سرتو درد نیارم الان حالم از اون آدم بهم میخوره و خیلی دوست داشتم زودتر میرسیدم به سن ۳۸ سالگی عاشق سن الانم هستم چون ۲ تا بچه دارم هدف دارم طبق قوانین و تابلوها رانندگی میکنم سیگار نمیکشم مشروب خیلی به ندرت و کم میخورم خیانت نمیکنم با احساسات کسی بازی نمیکنم ضعیف کشی نمیکنم هوای خوب رو حس میکنم عاشق زن و بچمم میرم شمال نون میگیرم ریز میکنم میریزم تو دریا تا مرغ های دریایی بخورن تازه فهمیدم چجوری باید لذت برد از زندگی و هیچوقت دوست ندارم برگردم به قبل از ۳۲ سالگی ؛ هرکی میگه کجایی جوانی که یادت بخیر ؛ من یکی هیچوقت نمیگم همیشه میگم من تا ۳۲ سالگی اصلأ آدم نبودم واقعا یه حیوون بودم که شبیه آدم بود ؛ خدا رو شکر که ۳۸ سالمه فدای همه شما