باسلام زندگی هم سختی های زیادی داره وهم خوبی‌های فراوان.هیچ کس هم استسنانیست .من یک سالم بود که پدرعزیزم رواز دست دادم .درحالی که مادرم بارداربود.من بچه دوازدهمی بودم وبعدفوت پدرم اینقدر مادرم جوش میزدکه بچه باقلی ناقص به دنیاآمدواون هم درگذشت .سال بعدبرادرشانزده ساله ام تصادف کردواون هم دارفانی را وداع گفت.سال بعدکه مادرم به پدرش تکیه کرده بود اون هم درگذشت.بعدازازدست دادن چهارعزیزبازهم زندگی ادامه داشت.برادرعزیزترازجانم برای ماشدپدربعدازچندسال که مابزرگترشدیم برادرم ازدواج کردویکی یکی خواهرانم هم ازدواج کردندوبعدهم من ازدواج کردم.الان سه تافرزندبسیارخوب وعالی دارم.خداروشکرمیکنم بخاطر همه چی...

از لینک شما بسیار سپاسگذارم دورانم را و خاطراتم را یک بار دیگه مرور کردم چه زیباست سر گذشت یه ادم از کودکی تا بحال

دوران بچگی قشنگی نداشتم که خاطرات خوبش یادم باشه ۱۶ سالگی ازدواج کردم ۱۸ سالگی پسراولم و ۲۱ سالگی پسردومم..۲۶ سالگی جداشدم و ۹ سال چشم انتظاربرگشت پسرام پیشم بودم و غم ندیدن بچه هام باعث شد تو سن ۴۲ سالگی درگیر سرطان بشم اما با وجوداین سرنوشت عجیب قریب باز هم میخندم و شادم و پرانرژی از اول همینطوری بودم ..درکنار این سرنوشت ناخوب تحصیل کردم شاغل شدم مستقل و مسئولیت پذیر بله اینم سرنوشت دختری که با نذرونیاز مادرش بدنیا اومد....

در سال ۶۳ در دوران ابتدایی پدرم رو از دست دادم سوم راهنمایی رو که خوندم نتونستم ادامه تحصیل بدم رفتم تو کارخانه ریسندگی برای خرجی خانواده و کرایه خانه بعد سال ۷۲ به سربازی رفتم بعد از خدمت وارد نظام شدم سال ۷۷ ازدواج کردم سال ۷۹ پسرم به دنیا اومد سال ۸۵ پسر دومم و سال ۹۳ پسر سومم و سال ۱۴۰۲ بازنشسته میشم ولی نه بچه گی کردیم نه نوجوانی نه جوانی گذشت اما سخت بهر حال شکر

منم مستسنا نیستم از سرنوشت بهرحال زندگی اغاز خودش رو داره من در سال ۷۳ رفتم خدمت سربازی ۷۵ تمام شد ۷۹استخدام بانک ملی شدم زندگی خوب بود تا اینکه فرزند دوم بدنیا اومد ور سه سالگی دیابتی شد تا اومدیم بپذیریم واقعیت زنوگی رو خیلی سختی کشیدیم الان دوفرزند دارم ۱۲و۱۸ ساله خداروشکر همسری مهربان واسفندماهی دارم ودرکنارش خوشبخت هستم زندگی در لحظه رو باور دارم واز ش لدت میبرم

با سلام به همه من در روستا متولد شدم خیلی کار می کردیم ولی دوست داشتم. درس خوندم و شدم تحصیلکرده یه شرکت باز کردم و خوب است ولی از ازدواجم راضی نیستم زن غرغرو دارم که دنیا را به پاش بریزم باز هم غر میزنه فهمیدم که بعضی وقت ها با یه اشتباه دنیا میشه سیاه...

من در ۹ سالگی مادرم از دست دادم زن بابای بد سوختیم ۱۶ سالگی ازدواج کردم ۱۷ سالگی پسرم ۱۸ سالگی دخترم بدنیا اومد همسر م فوقلاده مهربان وعاشق قسمتم شد در کنارش خوشبخت هستم ولی ۳۰ سالگی دیابت گرفتم ۴۰ سالگی سرطان سینه چند ماه سرطان کبد رنج می برم در کل زندگی سختی داشتم ولی اگر باز بدنیا بیام همسرم برای زندگی انتخاب می کنم تنها شانس زندگیم

دوران مدرسه خوب بود درسم تموم نشده بود سال ۷۲ ازدواج کردم ۷۳ پسرم بدنیا اومد زندگی بدی نداشتم ولی سختی زندگی داشتم سال ۸۲ پسر دومم بدنیا اومد سال ۸۴ اسفند ماه دو روز بعده تولدم شوهرمو از دست دادم من موندم و دو تا بچه یتیم . یکسال افسردگی گرفتم به کمک خونوادم سرپا شدم و زندگی رو از سر گرفتم سرکار رفتم برای آینده بچه هام تلاش کردم و خدا هم کمکم کرد الان زندگی خوبی دارم بچه هام بزرگ شدن و برای پسرم نامزد کردم و دارم درس میخونم میخوام وارد دانشگاه بشم خدا رو شکر و هزاران بار شکر ولی حسرت خیلی چیزا موند تو دلم ولی بازم خداروشکر میکنم

من درزندگیم سختیهای زیادی کشیدم که هنوزم ادامه داره باوجودکرونامشکلات همه بیشترشده

زندگی میگذره چه خوب و چه بد ، ولی چرا باید خوب و خوش نگذره، از شانس بد ما در مقطع زمانی سختی متولد شدیم و فقط روزگار را سپری کردیم مثل بقیه زندگی نکردیم .

هیچوقت از سعی و تلاش دست بر ندارید. من از سال ۲۰۰۳ خارج از ایران زندگی میکنم و هر از چند گاهی (خصوصا قبل از کرونا) به ایران سر میزنم تاخونواده رو ببینم و غم غربت کمی سبک‌تر بشه. زندگی خیلی کوتاهه. نباید خیلی سخت گرفت. لخت به دنیا میایم و لخت از دنیا میریم. روز اول به دنیا اومدیم یکی دیگه ما رو‌شست روز ر فتن هم یکی دیگه ما رو می‌شوره. از کبر و غرور بپرهیزیم. امام علی علیه السلام میفرمایند: ما لابن آدم والفخر اوله نطفه و آخره جیفه لا یرزق نفسه و لا یدفع حتفه فرزند آدم چه تناسبی با فخر فروشی دارد که اول خلقتش نطفه بوده و فرجامش لاشه ای بدبوست. نه میتواند روز خود را (بدون کمک خداوند) بدست آورد و نه میتواند از سرنوشت محتوم مرگ بگریزد.

بد نبود اما گذشت درکل نسل متولدین54نسل سوخته وزحمتکشی بودن تبریک میگم به همشون

سرگذشت خیلی سخت گذشت

کاشکی اصلا به دنیا نمی امدم

جوانی تا ۳۰ سالگی مجرد و عالی،تا ۴۰ سالگی تقریبا خوب،بعدشم خودمون سپردیم ب بدبختیها و سختیها ........

من تبریز به دنیا آمدم . هنرستان فنی خوندم ولی بعدا هنر رو ادامه دادم . و در عرصه هنر موفقیت های زیادی بدست آوردم .

خیلی جالب بود مرسی هادی

خیلی سخت گذشت ولی بلاخره گذشت.

درود به همه متولدین اسفند1354؛به نظر من نسل مابسی سختی وکمبودها روتجربه کردیم وانسانهایی به قول گفتنی مثل فولادآب دیده ازمون دراومد ،درهرصورت همگی شادومسرورباشید♥️ها تون به شادی بتپد♥️

سر گذشت من بسیار پر ماجرا بود و سخت با آزمایش های زندگی برای بهتر زندگی کردن

آدمی کاملا موفق از لحاظ مالی هستم در ازدواجم کاملا ناموفق ولی بیست ساله ادامه میدم و نسبت به تمام دور و برم بامحبت هستم و همین باعث شده ناموفق باشم از لحاظ عاطفی و نتونم واسه زندگی مشترکم درست تصمیم بگیرم با خانمم اصلا بهم نمیخوریم ولی باز 20 ساله ادامه دادم و عشق خودم رو جدا نگه داشتم

بهنود هستم از شیراز ساکن تهران متولد ۲۰ اسفند ۵۴ تموم این اتفاقات در تاریخ ثبت شده مثلا من یادمه که چند ساله بودم که جنگ تموم شده و اونایی رو هم که کوچک بودم خب با یه جستجوی ساده میشه فهمیدشون روز تولدم باحال بود اما برای بیست اسفندی ها : الان ۴۳ سالمه موسیقیدان و معلم موسیقی هستم یه دختر ۲,۵ ساله دارم و علی رغم سختی های بسیار و زندگیه عجیب و غریبی که داشتم ( بخصوص مرگ ناگهانی و بسیار ویرانگر مادرم) ، سرنوشت خوبی داشتم که البته خودم اونو برای خودم رقم زدم با انتخابهای خوب بخصوص همسرم و شغلم ضمنا در مصائب زندگی هم کاملا می پذیرم که به علت انتخاب اشتباه دچار خطا شدم و مسیر زندگیم کلا عوض شد گذشته : سال ۷۳ دیپلم ریاصی-فیزیک گرفتم از دبیرستان شرافتیان (رازی) در شیراز سال ۷۴ وارد دانشگاه آزاد شدم در رشته مهندسی کامپیتر-نرم افزار ، اما دو سال و اندی بعد اخراج شدم ( مشخصا به دلیل درس نخوندن) حاضرم تموم زندگیمو بدم و به دهه شصت برنگردم اما حاضرم تموم زندگیمو بدم و به دوران سربازیم برگردم سال ۷۷ رفتم سربازی و ۷۹ تموم شد از سال ۷۹ مشغول تدریس موسیقی شدم (از سال ۶۸ به اصرار پدر و مادر و در واقع یکی از بهترین و دقیقترین تصمیمهاشون برای من ، ویلن میزدم) سال ۸۳ اومدم تهران و سال ۸۸ توی یه تصادف مادرم رو از دست دادم همون سال و چند ماه بعد بهترین آدم دنیا شریک زندگیم شد و ازدواج کردم ده ساله که شونه به شونه هم زندگیمونو جلو بردیم سال ۹۲ برای ادامه تحصیل از ایران رفتم و به دلیل دلتنگی‌های شدید بالاخره تصمیم گرفتم سال ۹۵ نا تمام رهاش کنم ( یکی از مهلک ترین و بدترین تصمیم‌های زندگیم) و به ایران برگردم ، سال ۹۶ دخترم به دنیا اومد و همزمان در شغلم بسیار پیشرفت کردم.

خوب یود جالب بود برام

بله ..... این بود سرگذشت زندگی ما...